Ocórreseme un símil entre a reducida sociedade na
que vives, que é a túa casa, e o despotismo ilustrado do século XVIII, cando os
monarcas entendían o poder como un servizo á monarquía e o benestar da
poboación, impulsando a economía do reino e logrando a felicidade do pobo,
actuando como uns pais para os seus súbditos. Os déspotas ilustrados dos nosos
días son os nosos pais, que pensan e actúan a favor do mellor futuro que
poidamos ter, o seu reino é por e para ti, pero só eles teñen voz e voto, papá
e mamá gobernan para o pobo, pero sen o pobo.
Ás veces os pais sométennos de tal xeito ao seu
goberno total e absoluto que un acaba pensando e facendo o que eles, obviando
os nosos propios soños e conformándonos cun futuro que labraremos á marxe do
que eran os nosos propósitos, se é que algunha vez os tivemos. Deste xeito, os
déspotas ilustrados de hoxe, aínda que coa mellor das intencións, empúrrannos
ironicamente ao fracaso, cegados pola convición de que os anos e a experiencia pesan
máis que a creatividade e as ideas da nosa mocidade.
Entre eles e nós existe un abismo de diferenzas e
ideais, nós somos liberais, soñadores por antonomasia, non temos medo ao cambio e confiamos en que si existen
alternativas. Chegados a este punto, un xa non cala e loita como un
auténtico neorromántico do século XXI polo seu dereito a decidir e a equivocarse, se é o caso. Deste modo nacen
movementos en defensa dos dereitos das persoas, do medio ambiente e con carácter
reformista dentro da política e da economía actual, todos eles impulsados por xóvenes
que deciden que o camiño que tomou a sociedade non é o correcto e que é necesario reinvindicar os problemas que
durante anos os nosos adultos ignoraron –véxase o caso do conflicto co medio ambiente-
e que hoxe son motivo de protesta a escala mundial.
Ante a cuestión de se a crise axudou a que a xuventude comezase
a realizar un consumo máis responsable, é moi sinxelo xeneralizar caendo no
erro de dicir que os mozos de hoxe en día
preséntanse pasivos ante a situación que nos tocou vivir; que dentro do
seu ámbito de preocupacións, a xuventude só da cabida a un cúmulo de cousas
materiais e que ignora por completo os problemas de valores éticos e morais que
golpean á nosa sociedade. Paréceme inxusto esta concepción ofensiva cara
xuventude, xa que esta, a pesar da pouca confianza que lles dan os adultos,
sexan estes os seus pais ou ben os seus políticos, segue loitando para
convencer con propostas de cambio a unha sociedade epiléptica, morta. A
xuventude non está disposta a seguir camiñando polo sendeiro que os seus pais
elixiron e que está cheo de manchóns brunos que tan só conducen cara un futuro
insostible e terrorífico. A xuventude decidiu avogar polo cambio, polas novas
propostas, por levar a cabo novas alternativas de consumo que sexan
consecuentes co noso mundo. A xuventude pensa, é crítica. E aínda que é
innegable que hoxe por hoxe formamos parte e contribuímos coa mesma realidade chea de erros coa que dicimos querer acabar, seguimos
sendo o motor de cambio, o SÍ que busca unha nova realidade, un novo estilo de
vida.
Cando a xuventude é a que constitúe non só o noso futuro
senón que tamén o noso presente, non podemos degradala tachándoa vomo unha
panda de lacazáns que se atopan impasibles ante todo o que ocorre. Toca confiar
nela, confiar en nós, na xuventude. Porque é innegable que o cambio está nas
nosas mans.
Ana Uhía
